C.

Güneşli bir güz günüydü vakit öğleden sonra akşamdan önceydi. küçük kulübesinde çiftçilik yapan C gizeminden ve güzelliğinden kendini alamadığı o uçsuz bucaksız ormanının kısmen sararmış yeşiline dalmış aklında doğanın seslerinden uydurduğu tını ve sesleri birleştirip bir müzikal yapıyordu. Günün tatlı yorgunluğu üzerine çökmüştü. Gözlerine doğru yayılan uyku ona galip gelmek üzereyken ve doğanın tınısı onu meşgul ederken ormanın patikasında bir suret belirdi. Beyazlar içinde ışıl ışıl parlayan elbiseleri sanki güneşten yansırcasına sarı saçlarıyla bir kadın silüeti gördü. C meraklandı doğruldu kadin o vakte kadar yanına yaklaştı ve kalkmasına engel oldu koltuğuna onu itti ve elinden tutup odasına götürdü. Siluetin eline değmesiyle elinde bitkiler yeşerdi. Odasındaki şöminenin önünde yanan ateşin yanındaki posta uzandilar silüet bir şeyler fısıldadı. Anlamıyordu ama her cümle şiir gibiydi. Duyuyordu ama anlamiyordu. Anlamıyordu ama zevk aliyordu. Kadın her dokunuşta onu daha da yeşertiyordu. Gövdesi ve bacakları bitkileşmişti bile... C yaprak veriyordu. Kafası ve kolları kalmıştı geriye silüete dokunmak istedi ve kolları da dal verdi. Ona ulaşmak isterken silüet onu dudağından öptü ve C'nin insan hisleri yok oldu C çocukluktan beri aşık olduğu doğanın ta kendisi oldu. Bir bitki oldu onu bitkiye çevirense bir melekti. Onu aldı ve ormanın uçsuz bir yerine ekti. Çiftlik evine güneş doğduğunda C'nin arkadaşı S kapıyı çaldı. Ses gelmeyince zorladı ve açtı. Şöminenin başında üç beş yapraktan başka bir şey yoktu.